Od kiedy pamietam szukałam pomysłu na siebie. Swoj swiat swoj system wartosci zasad i prawd.szukalam swojego celu i miejsca w zyciu. Nie potrafiłam.  Zawsze cos umykało. Na szczescie byla ona. Ksztaltowala mnie jak plasteline cale liceym. Byla zawsze obok pomocna chetna. Stawala w mojej obronie , zabierala ze soba wszędzie.  Realizowalysmy jej szalone pomysly. Dobrze mi bylo przy niej. Dobrze i bezpiecznie.  Rozdzielily nas studia . ona wyjechala ja zaczelam studia. Kazdego dnis pisalam do niej listy.  Przez dziesiec miesiecy. Chcialam przprzyjmowac jej prawdy sluchac jej rad, tylko czas studiow brak namacalnej obecnosci zmienial mnie . coraz trudniej przychodzulo mi przyznawanie jej racji. Corsz czrsciej dostrzegalam różnice miedzy nami ,byl tez czas kiedy zniw bylysmy razem , pod jednym dachem. Na jednym łóżku. Tylko wtedy dzielilo nas wszystko.
Jyz nie bylo komu sie zwierzac nie bylo rad napomnień otwierania oczu.zamykalam sie w sobie.  Hulanki i swawole przykrywaly moj osobisty nieszczesliwy świat.  Zadna przyjazn potem nie byla juz tym samym. Uciekalam wcsiebie bardziej i bardiej. Potem byly listy ,zeby ktos przeczytal postaral sie zrozumiec moj swiat. Teraz jest blog. Juz nie po to by ktos czytal i staral sie zrozumiec , lecz po to by ujac choc troche bolu i strachu mojej zmeczonej psychice

Myśli. To one zawładnęły moim życiem. Walka z nimi. Z tymi od ktorych chciałoby sie uciec,ale nie ma dokąd. Bo one zawsze są. Bywają momenty ,że cichną na chwilę .  Wystarczy jednak moment nieuwagi kiedy powtacają ze zdwojoną siłą. Są natrętne i nie pozwalają na nic innego. Ciagła walka . Taki chory wewnetrzny dialog . Ja i one. Nigdy nic dobrego z tego nie wynika. Chcę zniknąć razem z nimi . Uciekam w świat książek , takich ,które zaczaryja mnie swoja historią takich,które potrafią uciszyć myśli choć na chwilę.